Czy proces starzenia skóry jest nieodmiennie związany z naszymi genami, czy może większy wpływ mają na niego nasze codzienne decyzje? Na te pytania odpowiedzi poszukiwali polscy naukowcy, w tym badaczki z Uniwersytetu Łódzkiego: dr hab. Paulina Pruszkowska-Przybylska i dr hab. Aneta Sitek. Ich badania oferują świeże spojrzenie na to, co w rzeczywistości wpływa na nasz wygląd w miarę upływu lat.

Nowatorskie podejście do badań nad starzeniem

Badania przeprowadzone przez zespół naukowców z Uniwersytetu Łódzkiego to pierwsze tak obszerne badanie, które łączy genetykę, epigenetykę oraz styl życia z procesami starzenia. Wyniki mogą mieć istotne znaczenie nie tylko w dziedzinie dermatologii, ale również w medycynie prewencyjnej oraz przemyśle kosmetycznym. Badania objęły 735 osób z populacji polskiej, którym wykonano trójwymiarowy skan twarzy i przeanalizowano dane genetyczne oraz epigenetyczne, a szczególną uwagę zwrócono na metylację DNA.

Interakcja genów i stylu życia

Rezultaty badań wskazały, że sposób, w jaki nasza skóra starzeje się, jest rezultatem złożonej interakcji genów i otaczającego nas środowiska. Czynniki takie jak poziom stresu, aktywność fizyczna, palenie papierosów, BMI, wykształcenie i status socjoekonomiczny mają znaczący wpływ na wygląd skóry. Starzenie się skóry to nie tylko kwestia genów, ale także naszych codziennych wyborów.

Rola zegarów epigenetycznych

Jednym z kluczowych elementów badań były tzw. zegary epigenetyczne, które pozwalają określić biologiczny wiek organizmu na podstawie wzorców metylacji DNA. Naukowcy odkryli, że osoby z przyspieszonym starzeniem biologicznym miały więcej zmarszczek i były postrzegane jako starsze, co sugeruje, że zegary epigenetyczne mogą znaleźć zastosowanie w dermatologii, wspierając diagnozowanie oraz planowanie spersonalizowanych terapii przeciwstarzeniowych.

Znaczenie badań dla kryminalistyki

Badania te zyskały również zainteresowanie Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w Warszawie. Wiedza o zależnościach między DNA, metylacją a wyglądem twarzy może w przyszłości pomóc w dokładnym przewidywaniu wieku nieznanych osób na podstawie materiału biologicznego oraz w bardziej precyzyjnej rekonstrukcji wyglądu twarzy do celów śledczych.

Odkrycia związane z genem ZC3H4

Szczególnie interesującym odkryciem jest związek genu ZC3H4 z postrzeganym wiekiem twarzy. Gen ten odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu stabilności genomu, co ma znaczenie dla zdrowia komórek i ryzyka wystąpienia chorób nowotworowych. To odkrycie otwiera nowe perspektywy w badaniach nad starzeniem i zdrowiem komórkowym.

Źródło: Urząd Miasta Łodzi